AS IS VERBRANDE TURF

Peter Ruitenberg (Venhuizen, 1954) skroift al 35 jaar in ’t Westfries. Vanof z’n zeuventiende skreef ie jarelang stukkies in alderhande krante. Later werd hai vooral bekend deur de Westfriese Spreukenkalender en z’n dialektboeke.
Westfriese wijsheden, Skeerwinkelpraat, De mooiste Westfriese spreuken en Westfriese streekwoorde benne ’n paar titels.
In 2002 kreeg Peter voor al z’n werk van ’t Westfries Genoôtskap de Westfrieslandprois.
As is verbrande turf. Dat gezegde ken meist iederien. ’t Wordt nag welders gebruikt as ientje de hêle toid vertelt hoe of ’t gaan kennen had of meskien gaan zel. ”As dut...” ”As dat...” Je kenne zukke zwesserai wel. D’r is ’r den meist altoid wel ientje die zoit: ”As is verbrande turf.” Of om ’t aars te zeggen: mooi bedocht, maar hoe of ’t gaan is, déér gaat ’t om. An ’as dut’ en ’as dat’ hè-je vezelf niet veul, da’s allegaar pispraat op zolder. Deuze titel is ’r den ok ientje met ’n knipoug.
In dut boek stane zo’n dikke honderdvoifenzeuventig Westfriese gezegdes die allegaar met ’As’ beginne. Ze benne verdeêld over alderhande onderwerpe. Al die raitjes benne maar ’n kloin deêl van de tekst. Je zelle ok korte en lange verhale teugenkomme, anekdôtes, lichtverteerbare taalstukkies, opoe’s woize woorde, mooie uitsprake of opmerkings, limericke, haikoes, kluchtighoidjes over dut en dat en nag veul meer kloin spul. Gien drouge kost, wel drouge Westfriese humor. En vezelf is ’r altemet ok wat woishoid deurheen strooid. Dut hêle katje is goed deur mekaar skuddeld, dat we hoeve oigelek geniessen te zeggen dat ’t ’n bar gezellig en ofwisselend boek worren is.