DWAZE VROLIJKHEID

Lenie Fritz-Tambach (1940) is het zesde kind in een rij van dertien in een ouderwets katholiek gezin met, voor die tijd, normale gezinsverhoudingen. Vader is het absolute hoofd. Zijn wil is wet. In dit hectische gezin gebeurt er alle dagen wel wat. Moeder is een geduldige lieve vrouw. Zij is de spil waar alles om draait. Dit tweede boekje van Fritz is een verlengstuk van het eerste. Het eerste boekje eindigt in 1953. Lenie is dan 13 jaar en moet gaan werken voor de kost. Het is de tijd, dat langzamerhand alle kinderen een baan krijgen. De broers en zussen krijgen verkering, verloven zich en gaan trouwen. Vader Tambach heeft nog steeds zijn driftbuien, maar ze worden zeldzamer.
Citaat: Ik weet nog, dat Nico met zijn rapport thuis kwam. Vader keek het stilzwijgend in. Nico had een donderpreek verwacht en hield zich angstvallig stil. Het werd etenstijd en vader had nog steeds niets gezegd over het rapport van Niek. Toen iedereen zijn bord vol had, stond vader langzaam op. Alle ogen volgden hem. Bedaard liep vader achter de stoelen om tot bij de stoel van Nico. Daar pakte hij Nico beet in zijn nek en drukte zijn gezicht in de warme berg bietjes met gefruite uitjes. Nico kwam overeind met zijn gezicht onder de rode smurrie. Na dit voorval was het voor iedereen duidelijk; Nico zou niet naar de universiteit gaan.
‘DWAZE VROLIJKHEID’, een tijdsbeeld uit de zeventiger jaren.